Herkennen van patronen…

Marieke: ‘Ik wil niet weer terecht komen in situaties die niet goed voor me zijn. Maar als ze er zijn dan ben ik geen slachtoffer meer…’

‘Ik heb gewerkt aan het herkennen van patronen en er iets aan te doen. We hebben daar samen naar gekeken. Als je ze herkent dan kan je accepteren dat ze er zijn en tegelijk er aan werken om ze te veranderen en weer verder te gaan. Dat heeft geleid tot inzichten, die me enorm hebben geholpen. Natuurlijk is het na een aantal sessies niet allemaal zo maar over of weg. Soms overvalt het me toch weer, alleen heb ik nu het vaste vertrouwen dat ik er iets aan kan doen.’

Er waren veel meer blinde vlekken

Op een dag besluit Marieke een coach aan te spreken om te helpen haar depressieve gedachten en gevoelens aan te pakken. Het telefoontje naar Liesbeth van Breemen komt niet zomaar uit de lucht vallen.

‘Mijn huisarts had al meermalen gezegd dat ik moest nadenken over professionele ondersteuning om mijn depressieve gedachten en gevoelens aan te pakken. En het herkennen van patronen. Via hem had ik al een familie-opstelling gedaan en ook had ik gesprekken gevoerd met hulpverleners. Op een bepaald moment dacht ik: nu ga ik het doen. Ik heb Liesbeth gebeld en we zijn begonnen.

Uiteindelijk zijn het acht sessies geworden. Dat heeft me veel opgeleverd. Ik wil niet beweren dat die gedachten en gevoelens zijn verdwenen. Maar als ze er weer zijn dan ben ik geen slachtoffer meer. Ik zal er niet meer weken of maanden onder lijden. Ze houden een dag of zo aan en ik kan er veel beter mee omgaan. Dat heeft zo ontzettend mijn leven veranderd. Vier jaar geleden had ik echt niet gedacht dat mijn leven er zo zou kunnen gaan uitzien! Heel lang heb ik gedacht dat ik mezelf goed kende. En heel lang dacht ik dat ik alles zelf, zonder hulp van wie dan ook, kon oplossen. We hebben samen ontdekt dat er veel meer lag dan ik dacht en dat er veel meer blinde vlekken waren. Ik zeg niet dat alles nu 100% goed is. Of dat ik nooit meer externe professionele coaching nodig heb. Maar ik weet nu wel dat ik in staat ben om zelf de knop om te zetten.’

Mijn baas adviseerde coaching

Tijdens haar middelbare schooltijd denkt ze dat ze de enige is die lijdt onder depressieve gevoelens en dat ze ‘gek’ is. Als ze later gaat werken, zijn er (soms langdurige) periodes van uitval wegens ‘ziekte’.

‘Traumatische ervaringen speelden geen rol in het ontstaan van die depressieve gevoelens en gedachten. Mijn hele familie was en is er gevoelig voor. Ik beschouw de vatbaarheid ervoor als een deel van mijn bouwpakket. En zie het niet als een defect, hoewel ik er flink onder heb geleden. Een tijd lang heb ik gezocht naar oorzaken, maar dat leverde niets op. Dat zoeken maakte het eigenlijk zwaarder voor me. Gesprekken met hulpverleners en familie-opstellingen brachten me wel iets, maar toch bleven dingen me belemmeren en dwars zitten. Ik solliciteerde als projectleider bij een regionale  cliëntenorganisatie voor en door mensen met een psychische kwetsbaarheid.

Ik wilde voorkomen dat ik zou uitvallen of mijn werk niet goed zou doen. Daarom benoemde ik al tijdens het sollicitatiegesprek een en ander. Hoewel ik bang was dat ik de baan niet zou krijgen, wilde ik niet liegen en daardoor mezelf in een moeilijke positie brengen. Mijn baas sprak er over met mij en ze wilde dat ik zou komen werken. Vandaar haar advies om een coach te zoeken. Dat heeft ze goed aangevoeld. In mijn sollicitatiebrief had ze al gezien dat ik geen werknemer was met een gemiddeld ziekteverzuim. Ze wist dat ik in het verleden enkele keren een tijdlang niet meer kon werken. Dus ze wist dat ze als het ware dicht bij me moest gaan staan om me binnen boord te houden. Er is veel vertrouwen tussen haar en mij. Dat betekent ook dat er een open situatie is als het gaat om mijn valkuilen.’

Ik was in goede handen

Marieke legt aan Liesbeth haar vragen voor: Hoe kan ik mijn werk goed doen en blijven volhouden? Wat zijn nou de dingen die dat belemmeren of moeilijker maken? Waar loop ik tegen aan? Wat kan ik doen aan mijn energiemanagement?

‘Ze prikte eigenlijk meteen door waar ik sterk in was: ik kon heel goed praten en het ontbrak me niet aan woorden om te beschrijven wat ik dacht. Ze bracht me ertoe om niet vaag en algemeen dingen te benoemen, maar concreet. Dus niet zo rationeel analyseren, maar eerst en vooral voelen. Minder vanuit het denken aan de slag gaan en meer vanuit het gevoel. Wat wil ik écht zelf en wat wil ik van de ander? Wat wil de ander van mij? En wat komt er boven en wat voel ik? Het werd duidelijk dat ik nog steeds ongelukkige gedachten en gevoelens negeerde, ging inzien dat ik niet meer eindeloos en diepgaand op zoek moest gaan naar oorzaken. En het herkennen van patronen. Ik ging me erop richten om ze buiten mezelf te plaatsen. Ik had ook veel verdriet bij me. Geen idee waar dat vandaan kwam, maar we hebben er aan gewerkt om dat een plek te geven die me minder hinderde.’

Uit haar comfortzone

Ze vindt het moeilijk om dingen los te laten, om uit haar comfortzone te komen, om naar zichzelf te kijken. En vindt het heel lastig om houvast in te ruilen tegen ontdekken.

‘Dat was best eng, maar als ik iets had opgeruimd in mijn gevoel en gedachten dan voelde dat heel goed. Liesbeth heeft een heel grote gereedschapskist waaruit ze steeds een ander dingetje haalde om  in te spelen op mijn heel persoonlijke situatie. Ze leverde dingen aan die mij tot nieuwe inzichten brachten. Welk gevoel ik daarbij kreeg? Veiligheid en vertrouwen, in mezelf vooral. Haar vaardigheid gaf me het fijne gevoel dat ik bij haar in goede handen was. Wat me ook aansprak is dat ze heel breed georiënteerd is. Ze heeft niet een bepaalde koker waaruit van alles komt of waar van alles in wordt gestopt. Liesbeth is zelf een open persoon en je voelt dat haar eigen ervaringen meespelen. Ze is oprecht geïnteresseerd in wat mij raakt, in wat ik voel, in wat ik nodig heb.’

Uitspreken wat ik voel

Marieke heeft belangrijke stappen gezet. Op het persoonlijke vlak en ook heeft ze stevige beslissingen genomen waar het werksituaties betreft.  Als projectleider kan ze haar eigen ervaringen inzetten om jongeren met een levensverhaal te nog beter te begrijpen en te ondersteunen. En ze helpen bij het herkennen van patronen. Dat is een heel belangrijke kwaliteit in haar werk bij de cliëntenorganisatie.

‘Dat steeds maar zoeken naar oorzaken heb ik achter me gelaten. Ik weet niet of het de opstelling is geweest of de meditatie of het aandacht geven en benoemen en buiten mezelf leggen of andere dingen die in de coaching aan de orde zijn geweest, maar het gaat een heel stuk beter. Af en toe heb ik nog wel eens dat ik denk: zo hoeft het van mij niet, maar dat is een dag later weer over. Het blijft niet meer voortduren. Zo gaat het goed. Het heeft allemaal bijgedragen aan een draai die ik heb gemaakt.’

 En je baas?

‘Ik heb geluk gehad dat ik een baas kreeg die oog had voor mijn worsteling en mij aanraadde om een coach te zoeken om zo verder te werken aan mezelf. De kosten voor de sessies werden zonder probleem vergoed. Ik ga er binnenkort uitgebreid met haar over praten. Ik ga haar laten weten wat het me heeft gebracht. Zelfreflectie in elk geval. Naar mezelf kijken, kritisch zijn op mijn eigen handelen. Het herkennen van patronen. Misschien heb ik daardoor ook wel bepaalde beslissingen genomen in mijn werksituatie. Ik heb belangrijke stappen gezet, bijvoorbeeld van 3 naar 2 dagen werken bij een van mijn twee werkplekken. Dat was een grote beslissing. Misschien ook wel beter agendabeheer inzake privé en werk. Rust pakken. Terugval voorkomen. Uitspreken in mijn omgeving wat ik voel.’

“Ik ben tot inzichten gekomen, die ik in mijn eentje niet had kunnen verwerven!”

‘Ik heb altijd het idee gehad dat ik niemand nodig had. Voor mij was het niet minder dan vanzelfsprekend dat ik de dingen zelf moest oplossen. Natuurlijk ging ik ervaren dat dat niet altijd lukt, zeker niet toen ik in mijn persoonlijke leven tegen dingen aanliep die ik echt niet in mijn eentje kon oplossen. Een van de dingen die ik heb meegenomen uit de sessies met Liesbeth is dat ik me bewust ben geworden van hoe dat heeft gewerkt en welke patronen daaronder liggen.’

Aan het woord is Vincent. Hij is van middelbare leeftijd, heeft kort geleden zijn succesvolle bedrijf verkocht aan een multinational en heeft zich voorgenomen om nog een aantal jaren bij dat grote bedrijf te werken. Het ging en gaat dus allemaal prima. Hij is een succesvolle ondernemer en professional. In zijn privé leven doemden echter problemen op die hij niet kon aanpakken: een heftige scheiding en mede daardoor een problematische relatie met zijn dochter.

Ik zocht iemand die ook mijn dochter wilde coachen

‘Klopt. Ik was me zeker wel van bewust van het feit dat ik hulp nodig had. Ik had contact met een hulpverlener, maar die viel op een gegeven moment uit. Ik wilde toch verder werken aan de problemen die op mijn weg waren gekomen. Via een zoektocht op internet kwam ik terecht bij Liesbeth van Breemen. Ik zocht niet specifiek naar iemand die NLP of systemisch werken als hulp aanbood. Nee, ik zocht een coach waar ik mijn verhaal zou kunnen doen. Ik zocht iemand die ook mijn dochter zou kunnen coachen. Ze was bereid om met Liesbeth te gaan werken. Nou, zo zijn we aan de slag gegaan. We deden de sessies met Liesbeth niet gezamenlijk.’ Hij hield ‘de dingen’ bij zichzelf. In zijn vriendenkring, die na de scheiding flink was uitgedund, en op de werkplek sprak hij nooit over wat er was gebeurd en hoe de slechte relatie met zijn dochter hem parten speelde.

‘Vanaf het eerste gesprek met Liesbeth was er vertrouwen en veiligheid. Ik voelde me meteen op mijn gemak. Ze gaf me ook het gevoel dat ze ook voor mijn dochter iets kon betekenen. Het kernpunt voor mij was de relatie met mijn dochter. Die wilde ik ten koste van alles verbeteren. Zij ging niet zomaar mee in de aanpak van Liesbeth. Ik heb haar echt moeten overtuigen om toch een stap te zetten. Ze zag wel in dat we allebei moesten werken om de dingen tussen ons te verbeteren, maar het duurde even voordat ze deze weg wilde gaan.

Overigens heb ik mijn stap niet afhankelijk gemaakt van die van mij dochter. Ik ben gewoon met Liesbeth aan de slag gegaan. Mijn dochter ging iets later beginnen aan de sessies. Nu, achteraf, hebben we er allebei een goed gevoel over. Liesbeth heeft nooit iets tegen mij gezegd over de sessies met mijn dochter. Andersom ook niet, denk ik. Dat gaf ons allebei een veilig gevoel. Aan de andere kant was het fijn dat zij mijn dochter kende. Als we spraken over onze moeizame relatie dan was het extra makkelijk dat Liesbeth aan beide kanten van het probleem kon kijken. Ze heeft mij altijd aangesproken vanuit mijn eigen rol en positie en niet vanuit die van mijn dochter.’

Altijd ruimte om actuele gebeurtenissen te bespreken

De sessies hebben hem inzichten opgeleverd in zijn eigen rol in de relatie met zijn dochter. De opstellingen hebben geholpen om gezinspatronen te ontdekken die zijn gedrag en gevoel mede hebben bepaald. Hij is anders naar zichzelf gaan kijken. Ook naar anderen.
‘Mede door de sessies bij Liesbeth ben ik tot inzichten gekomen die ik in mijn eentje niet had kunnen verwerven. Ze heeft door haar kennis en kunde en zeker door haar sensitieve aanpak er zeker aan bij gedragen dat ik meer ben gaan zien en begrijpen van mijn eigen gedrag, mijn eigen rol in allerlei situaties. Ook over hoe het is gegaan en nog gaat tussen mijn dochter en mij. Liesbeth is niet vooringenomen, ze voelt goed aan wat nodig is en ze stemt heel goed af.’

Wat heeft hij meegenomen voor de toekomst? Doet hij dingen nu anders?

‘Er zijn eigenlijk wel heel veel dingen die ik heb meegenomen vanuit de sessies. Dat is niet zozeer omdat Liesbeth heel duidelijk dingen heeft gezegd of iets heel concreets heeft gezegd in de trant van je moet dit of dat doen en dan gaat het anders. Het is veel meer dat je in gesprek bent en dingen gaat herkennen. Belangrijk is goed kijken naar je rol: hoe is nou je eigen rol en wat is die van iemand anders. Ik ben me meer bewust van mijn eigen rol en ik denk na over de rol die iemand anders neemt. Het is bewustwording waar ik dagelijks wel iets aan heb.

Ik heb meegenomen wat Liesbeth wel eens heeft gezegd: blijf bij jezelf en voel de liefde die in jezelf zit. Wat ik trouwens sterk vond, was dat de dingen die ze zei ook bij haar zelf, in haar eigen leven, een belangrijke rol spelen. Het was ook heel prettig dat ik kon ervaren wat meditatie met me doet. Dat heeft effect gehad. Ik doe dingen nu anders dan daarvoor of in elk geval met een ander soort bewustzijn. Dat geldt zeker voor de relatie met mijn dochter. Ik ben me bewuster van hoe dat werkt, wat mijn rol is en welke rol ik van haar kan verwachten. Daarnaast probeer ik meer mezelf te zijn. Ik ben nu wat opener en probeer eerder de communicatie op te zoeken. Ik heb in de sessies veel kunnen bespreken. Er was altijd ruimte om dingen die in de tussentijd van de sessies waren gebeurd, door te nemen.’

Hoopvoller dan eerst

‘Ja, hoe gaat het nu verder? Wat kan ik verwachten? Ik weet het niet. De laatste sessie was in september. Ik heb nu wel het idee dat het klaar is. Ik werk aan de dingen die we hebben besproken. Ik sluit niet uit dat ik in de toekomst wel weer een gesprek heb met Liesbeth. Dat zien we dan wel weer. Wat mijn dochter vindt, weet ik nog niet echt goed. De afstand van haar woonplek naar de sessies was best wel een obstakel. Ze stopte eerder dan ik. Maar nu hebben we in elk geval een veel beter contact. Ik moet het tijd geven. Ik ben iemand die altijd snel tot resultaten wil komen, dus dat is best wel nog een dingetje. Daarnaast is er iets veranderd in mijn verwachtingen. Ik ben hoopvoller misschien dan eerst.’

Lees het verhaal van Sam!

Sam: “Ik kon eindelijk terug geven wat niet bij mij past”

‘Ik had al eens eerder een burn out gehad. Na een poos ging het wel weer. Maar nu was het erger, het zat dieper. Uiteindelijk kon ik twee jaar lang niet werken. Als ik probeerde om toch te werken dan duurde dat heel kort totdat ik weer uitviel. Als mensen me weer op het werk zagen dan dachten ze dat ik beter was, dat het allemaal voorbij was. Ik had dat gevoel zelf helemaal niet. Ik bleef de woede en de boosheid in mijn lijf houden. Dat zat er al jaren en bij de geringste aanleiding ging het mis. Er moest iets gebeuren dat een echte ommekeer zou zijn in mijn leven.’

Sam  was meer dan 20 jaar docent techniek in het voortgezet onderwijs. Hoewel hij het veel te druk kreeg, omdat hij gedwongen werd heel andere dingen te doen dan zijn eigen vak te onderwijzen, voelde hij ook dat de burn out niet ‘een op een’ aan de werksituatie toegeschreven kon worden.

‘Niet doen, niet doen, niet doen’, zei ik tegen mezelf

‘Ik voelde wel dat het zeker ook in mijzelf zat. Ik ben opgevoed met het principe: niet zeuren maar aanpakken. Als kind moest ik van mijn ouders veel verantwoordelijkheden op mijn schouders nemen. Opgeven was er niet bij. Ik moest alles tot een succes maken. Die instelling heb ik in mijn verdere leven gehouden. Tijdens die moeilijke periode bleef ik maar doorgaan en proberen om te werken. Ik was constant moe en dat werd steeds erger. Als ik thuis kwam had ik hoofdpijn. Ik kon echt niet meer werken. Uiteindelijk was ik ziek thuis, maar na ongeveer een half jaar moest ik van de bedrijfsarts weer aan het werk. In elk geval moest ik naar het werk en dingen doen. Ik kreeg een heel lastige verhouding met die bedrijfsarts. Maar ja, het ging niet. Ik bleef toch weer thuis. Dat werd me kwalijk genomen door de bedrijfsarts. Althans ik voelde het zo. Ik ging naar hem toe met in mijn gedachten: hij is een arts dus hij zal mij wel begrijpen. Hij zal wel kijken wat er met mij aan de hand is. Het enige dat hij zei was: ’Je hebt niet aan je wettelijke verplichtingen voldaan’. Ik zei: ‘Ja maar, ik ben ziek’. Maar hij bleef steeds zeggen dat ik niet had voldaan aan wat we afgesproken hadden. Toen klapte ik helemaal dicht.

Ik was er zo erg aan toe dat ik dacht dat ik te ver zou gaan. Ik was eigenlijk heel ver heen en ik was echt heel bang dat ik het stukje beheersing zou gaan verliezen. ’Niet doen, niet doen, niet doen’, bleef ik tegen me zelf zeggen. Ik luisterde alleen, maar ik hoorde niet meer wat hij zei. Hij kapte het gesprek op een bepaald moment af want hij kreeg in de gaten dat het echt niet meer verder kon. Ik schrok eigenlijk van mijn eigen woede en boosheid die ik niet meer in de hand kon houden. Dat was een moment dat ik dacht: dat gaat zo niet langer, ik moet daar iets mee. Toen ik na dat gesprek buiten kwam, stond ik gewoon op het parkeerterrein te janken. Mijn vrouw had me al vaker laten weten dat ik met iemand moest gaan praten. Ik zag dat ze leed onder mijn situatie en onder die voortdurende dreiging van uitbarstingen.’

Externe hulp nodig

Sam had zich voorgenomen zeker tot zijn pensioengerechtigde leeftijd aan het werk blijven. Pas dan kan je stoppen, was zijn vaste overtuiging. Zo was hij ook opgevoed: je stopt pas met iets als het af is. In 2017 ging hij officieel en met forse tegenzin met vervroegd pensioen. Maar boosheid en woede bleven. Dat maakte voor hem duidelijk dat alleen het werk niet de oorzaak van de burn out kon zijn. Zijn vrouw raadde hem aan om iets te gaan doen dat kon helpen. Ze deed de opleiding NLP. Sam voelde er aanvankelijk helemaal niets voor en na een tijdlang zoeken naar informatie over NLP zette hij de stap naar het leslokaal. Ondanks tegenwerking van zijn werkgever maakte hij toch de gang naar de lessen in de periode dat hij formeel in de ziektewet zat. Achteraf zegt hij dat hij in die lessen heeft geleerd beter naar zichzelf (zijn eigen gedrag) en naar de (verwachtingen van) de ander te kijken en ook vanuit een ‘helicopterview’ waar te nemen wat er gebeurt. De negatieve gevoelens verdwenen echter niet en ze bleven zijn leven aanvallen. Hij besefte dat externe hulp nodig was. Zijn vrouw  bracht hem in contact met Liesbeth van Breemen.

Familieopstelling

‘Het klikte eigenlijk meteen en korte tijd later begonnen we aan de eerste van acht sessies. We begonnen steeds met een meditatie. En daar knapte ik al heel erg van op. Ik werd er zo relaxed van en ik kon steeds beter dingen in gedachten nemen waarover ik dan ook ging praten. Soms was ik heel geëmotioneerd. Niet omdat ik verdrietig was, maar dat deed me goed. Dan praatten we over wat die boosheid oproept, over wat ik heb meegemaakt. We gingen praten over wat ik daarbij voelde en nu voel, wat me stoorde en nu stoort, wat me boos maakte en nu nog boos maakt. Door die gesprekken en de familieopstellingen die wij gedaan hebben, ging ik zien wat er is gebeurd en waar dat door kwam. Ik ging zien wat er in mezelf zit en waar dingen in mijn familie, in mijn opvoeding zitten en wat die met me doen. Er ontstond bij mij het inzicht waar die burn out eigenlijk vandaan kwam. Eerder dacht ik dat het kwam doordat ik op mijn werk te veel dingen moest doen die niet bij mij pasten. In de sessies waarbij ik in een famillieopstelling tegenover mijn ouders stond, werd duidelijk dat ik als het ware mezelf die burn out bezorgde. Ik was opgevoed met het principe dat ik altijd alles moest geven, alle verantwoordelijkheid moest nemen, nooit mocht opgeven en mijn zusjes moest beschermen. Daar zat dus een heel belangrijk punt. Eigenlijk zou ik pas die boosheid en die woede kunnen wegschuiven als ik die principes van mijn opvoeding zou kunnen overwinnen.’

Een bos bloemen

Liesbeth gaf aan dat ik zeker daar naar een oplossing zou kunnen zoeken. Ze liet de keuze aan mij en hielp me om er goed over na te denken en vooral goed te voelen wat er was en wat er zou kunnen veranderen. Na een poosje zag ik in, dat ik op een of andere manier afscheid moest gaan nemen van die druk, die vanuit de opvoeding op mij was gelegd en die zich nog steeds liet gelden. Ik besloot om terug te geven aan mijn ouders wat ze aan mij hadden opgedragen maar wat niet bij mij paste. Dat heb ik met een symbolisch gebaar gedaan. Ik heb een bos bloemen gekocht en ben naar het graf van mijn ouders gegaan. Ik heb de bloemen op het graf gelegd en ik heb hardop gezegd: ‘uit liefde voor jullie, geef ik hiermee aan jullie terug wat niet bij mij past. Ik doe dit, omdat ik weet, dat jullie van mij houden.’ Ik was diep ontroerd en daarna was ik opgelucht en blij.

Deze blog is opgetekend door Paul Custers, freelance journalist na een gesprek met Sam. Hij wil zijn verhaal graag delen.

Wil jij ook ervaren wat coaching voor jou kan betekenen? Neem contact op of kijk op de website bij ‘coaching’

“Ik zeg nu eerder hoe IK me voel!”

overtuiging

“Hoe ik me voelde, liet ik heel erg beïnvloeden door mijn omgeving. Ik herinner me niet precies meer wanneer dat is begonnen. Eigenlijk weet ik niet beter dan dat dat altijd zo was. Een opmerking van iemand maakte me soms dagenlang van slag. In mijn werk kon ik mijn emoties steeds minder de baas. En wat was er nou helemaal aan de hand? Eigenlijk niet eens zo veel, maar ik voelde me doodongelukkig. Een jaar geleden kwam ik tot de slotsom dat ik zo niet door kon. Niet voor mij en zeker ook niet voor mijn omgeving. Er moest iets veranderen.

Ik praatte er met mijn man over en hij had begrip en liefde, maar we kwamen er niet verder mee. Ik bleef in mijn denkbeeld, in mijn waan, vast zitten en zocht op internet naar hulp. Op de website van Liesbeth las ik dingen die me aanspraken en ik nam contact met haar op. Vanaf het eerste moment voelde ik me thuis in haar praktijk. Geen idee wat ik kon verwachten en tegelijk was er het vertrouwen in dat het een stap in de goede richting zou gaan worden.

Ik dacht het verborgen te kunnen houden

Aan de hand van mijn verhaal maakte ze een heel duidelijk en betrouwbaar plan voor vervolgstappen. Ze ging met mij terug naar mijn verleden om te zien wat daar was gebeurd. Ik kwam tot inzicht in wat er allemaal had plaatsgevonden en hoe mij dat had ‘gevormd’. Het was soms heel emotioneel en tegelijk ontstond er steeds meer houvast. Er kwam een leidraad waarlangs ik zelf mijn problemen kon aanpakken. Mijn grote onzekerheid verdween in de sessies en dat gaf me meer ruimte om naar mezelf te kijken. Meer en meer sprak ik ook met anderen in mijn omgeving over de samenwerking met Liesbeth. Het maakte me duidelijk dat mijn probleem ook al veel eerder door hen was ‘gezien’, terwijl ik altijd dacht het in mijzelf verborgen te kunnen houden. In gesprekken met anderen merkte ik dat ik niet de enige was…..

Inzicht in waarom ik denk zoals ik denk

De sessies op zich waren best vermoeiend. Op de dag van de sessies was ik kapot en leeg. Maar de handvatten die Liesbeth mij gaf, het bespreken van recente gebeurtenissen, maar ook het invullen van het reflectieformulier, zetten mij aan het denken. Het gaf me inzicht in  waarom ik denk zoals ik denk (of eigenlijk dacht) en gaf mij houvast hoe te handelen. Ik heb veel meer rust. Je kan niet iedereen tevreden stellen. Je hoeft niet met iedereen vriendjes te zijn. 

Zelf ben ik een zeer gepassioneerd, toegewijd en loyaal persoon en vond het lastig als anderen niet hetzelfde dachten en deden. Ik betrok alles op mezelf. En heb dit nu los kunnen laten. Daarnaast vond ik het lastig om dingen in een breder perspectief te zien. Door even een stapje terug te doen en de tijd te nemen is het makkelijker om het grotere geheel te zien en daar dan je stappen in te nemen in plaats van er gelijk in te vliegen. Ik ga nu veel meer uit van mijn eigen kracht. Ik zeg nu eerder hoe ik me voel!

Maar de toekomst heb  je wel in eigen hand

Het is opvallend dat veel van je denken en handelen is terug te leiden naar hoe je in het verleden (jeugd) gevormd bent.  Het is belangrijk het verleden te accepteren zo als het is geweest. Maar je eigen toekomst heb je wel in eigen hand. Het is makkelijker om daar eventueel verandering in aan te brengen als je dit inziet en het begrijpt. Maar het is een proces. Je kan niet zomaar veranderen, dat heeft tijd nodig. Je moet er wel zelf voor open staan en er aan willen (blijven) werken. Ik vind het wel fijn dat bij Liesbeth altijd de deur openstaat voor als ik ergens niet uitkom, maar vooralsnog is dat niet nodig geweest.

Door de sessies met Liesbeth ben ik ook gaan inzien dat communiceren belangrijk blijft en dan bedoel ik niet via WhatsApp en andere socialmedia. Toon echte interesse, geef een complimentje, vraag en weet wat de ander wil en verwacht. Zeg hoe jij je voelt. Ik zeg het nu zo overtuigd en misschien klinkt het wel ‘makkelijk’, maar ik weet dat het tijd en inspanning kost.”

Monique de Vijlder

Deze blog is opgetekend door Paul Custers, freelance journalist naar aanleiding van de ervaringen van Monique, die zij graag met jullie wilde delen. Dank je voor je openheid en kwetsbaarheid!   Liesbeth

Wil jij ook ervaren wat coaching voor jou kan betekenen? Kijk dan op de website bij ‘coaching’.

“Ik wilde weer leven”

Ik zeg hoe ik me voel!

Wat ik heel graag wilde? Ik wilde weer leren leven!

‘Wat ben ik ontzettend blij dat ik jou heb ontmoet. Het was zo fijn om over mijn BDE (Bijna Dood Ervaring) te vertellen en begrepen te worden, zonder angst voor oordeel. Ik wilde zo graag weer leren genieten van het leven en accepteren dat ik niet dood ben. Ik wilde mijn lijf weer voelen. Het stormde in en rond mijn hoofd en ik schoot steeds weg. Ik voelde jouw rust en kracht en kon alleen maar wensen dat ik dat ook zou bereiken. De weg hier naartoe was erg mooi. Ik heb ontzettend veel over mezelf geleerd.’

Op 27 mei 2019, ruim een maand na de laatste sessie, schrijft ze een brief aan Liesbeth van Breemen, NLP coach, familie-/organisatieopsteller en kindercoach. Weer ruim een maand later vraag ik – Paul Custers, freelance journalist – haar naar wat er is gebeurd en hoe het nu gaat.

Jij hebt mijn verhaal geschreven

Ik luister naar een moedige vrouw, 33 jaar en moeder van twee heel jonge kinderen. Ze heeft heftige ervaringen achter de rug. Ze is open over wat haar is overkomen. Zonder voorwaarden vooraf en zonder enige schroom praat ze met mij, een voor haar onbekende buitenstaander en nieuwsgierige journalist. We spreken af dat ik haar identiteit niet prijs geef. Hoewel ze na de samenwerking met haar coach veel en veel sterker is geworden, wil ze vooralsnog voorzichtig zijn als het gaat om herleidbare informatie. Het gaat haar eerst en vooral om wat ze vertelt.

‘Toen mijn zoontje werd geboren, heb ik heel veel bloed verloren. Dat leidde tot een BDE. Het heeft heel lang geduurd totdat ik besefte wat er gebeurd was. Ik kon dat in mijn eentje zeker niet oplossen en dus ging ik op internet op zoek. Ik kwam een blog van Liesbeth tegen. Ze vertelde daarin over haar eigen BDE. Ik heb haar meteen gebeld en gezegd dat ik heel graag een keer met haar wil praten. Jij hebt mijn verhaal geschreven, zei ik. En ik heb hulp nodig. Ik ben bij haar op consult geweest in Castricum. We zijn na dat eerste gesprek nog vijf keer bij elkaar geweest.’

Het blijft niet bij de bijna dood ervaring. Ze worstelt met een depressief gevoel, met een depressieve kijk op wat haar is overkomen. Maar ze wil niets liever dan verder gaan. Dat is moeilijk en verwarrend.

‘Ik had aan de ene kant het gevoel dat ik dood wilde en aan de andere kant ook zeker niet. Ik wilde hier zijn, bij mijn kinderen. Maar toch bleef dat gevoel, die trigger van dood zijn bij me. Ik voelde me helemaal niet lekker met wat er was gebeurd. Als ik het moeilijk had, bijvoorbeeld ruzie met iemand of zo, dan voelde ik een sterke aantrekkingskracht van het idee om dood te zijn. Het beheerste mijn leven. Mijn zoontje was een huilbaby. Dat trok al mijn energie en al mijn aandacht. Daardoor heb ik het eerste jaar van zijn leven er eigenlijk nauwelijks aan gedacht. Toen hij wat rustiger werd en ik zwanger was van mijn dochter, kwam het denken terug. Toen kwam ook het besef dat er echt wel meer was gebeurd dan dat ik ‘even’ een kind op de wereld had gezet. Toen zij geboren werd, kreeg ik een postnatale depressie. Daarvoor ben ik onder behandeling geweest bij een psycholoog. Het had ook nogal impact op mijn relatie. Ik ben ook samen met mijn partner in therapie gegaan. Maar met dat ene stuk, die BDE, daar kon de psycholoog eigenlijk niet zo veel mee. Ze kende het gevoel niet, ze had zelf nooit zoiets meegemaakt.’

Er is in die vijf jaar na de geboorte van haar eerste kind veel tegelijk gebeurd. Maar die BDE bleef bij haar, weliswaar na een poos niet meer zozeer vanuit een depressieve duiding, maar meer vanuit interesse, gevoel, ervaring. Dat kon ze met de psychologe niet oppakken. Ze had iemand nodig die dat gevoel kende.

We hebben mijn levenslijn helemaal uitgelegd

‘Ik vind het nog wel lastig om erover te praten. Zeker tegenover bekenden. Het is moeilijk voor mij en ook voor de ander om mij zelf te horen zeggen hoe mooi het kan zijn om dood te gaan. Het verlangen is er nog wel, dat weet ik heel goed. Maar nu weet ik dat het pas gebeurt als ik 80 of zo ben. Niet nu in elk geval. Het is niet meer zo dat ik wil dat ik morgen neer val. Het is moeilijk om tegen mensen te zeggen dat ik het mooi vind om dood te gaan. Ik heb er nauwelijks met iemand over gesproken. Met een van mijn vriendinnen wel.’

Ze vraagt aan Liesbeth of ze haar kan begeleiden. En wat daar voor nodig is.

‘Wat ik heel graag wilde? Ik wilde weer leren leven. Ik wilde weer genieten van het hier en nu. Ik wilde dat de dood een andere plek in mijn leven zou krijgen: niet meer een verlangen en niet meer steeds denken als er iets niet goed ging: ik wil dood omdat dat fijn is. Ik wil de dood zien als iets dat logisch en mooi is, maar wel pas als mijn tijd daarvoor is gekomen. Ik wil genieten van mijn kinderen, van mijn leven, van mijn werk. Liesbeth herkende dat. Dat gaf mij een heel vertrouwd gevoel. Het is zo fijn dat ik haar zo snel ben tegen gekomen. We spraken af om vijf sessies te doen. En daarin hebben we samen eigenlijk heel gestructureerd gekeken naar een aantal aspecten van mij, van mijn leven: Wie ben ik nu?; Wie was ik als kind? We zijn naar mijn stamboom gegaan. Naar mijn ouders. We hebben gesproken over dingen als: Waar kom ik vandaan?; Waar komen kenmerken die bij mij horen vandaan? We hebben mijn levenslijn helemaal uitgelegd.’

Een doosje bonbons als statement

Ze had helemaal geen idee hoe Liesbeth te werk zou gaan. Ze had wel eens van systemisch werken en opstellingen gehoord via de psychologe. Die koppelde trouwens haar BDE aan de wens om weg te gaan, te vluchten en keek ernaar als een aan depressie gerelateerde gebeurtenis.

‘Maar ik voelde dat niet zo. Ik voelde het als een aantrekkingskracht. We kwamen daarover niet op een lijn. Ik ben met haar eigenlijk meer bezig geweest met mijn verleden: waar komt die drang om te vluchten vandaan? Ik had dat vluchtgedrag wel, maar na die BDE wist ik waar ik heen wilde, naar het verlangen om dood te zijn. Dat laatste is helemaal veranderd door het werken met Liesbeth. Zij heeft me laten zien dat ik ook kan kiezen om hier te blijven. Om mijn rust te pakken en van daaruit te reageren. Niet meer weg te schieten. Het kan nog wel voorkomen, maar dan doe ik het bewust. Niet omdat het mij te veel wordt, maar omdat ik kies.’

In de sessies bespraken ze hoe zij thuis aan de slag kon. Ze schreef dingen op. Ze kreeg inzichten en tips. ‘Bijvoorbeeld: in het systemisch werken komt aan de orde dat je de lasten van je ouders die je met je mee neemt, terug kan geven. We hebben dat door meditatie gedaan. Maar je kan het ook letterlijk terug geven. Ik heb heel symbolisch een doosje bonbons aan mijn moeder gegeven. Daar heb ik bij gedacht dat ik een pakketje lasten terug gaf. Dat heb ik niet tegen mijn moeder gezegd. Zij kreeg gewoon een doosje bonbons, maar voor mij was het een statement. Ik voelde dat echt als verlichting. Ik kon daarmee een stap zetten zonder dat het een zware gang werd.’

Op het moment dat Liesbeth een familieopstelling aanbiedt, blijkt dat ze haar moeder op de plek van haar vader zet en andersom. Dat geeft inzicht in wat het familie systeem haar heeft meegegeven.

‘We hebben dat en de BDE uit elkaar gehaald. De ouders, het  moeder worden en de BDE waren drie aparte dingen. Ik had dat zelf allemaal ervaren als een groot obstakel. Door het los te trekken konden we het aanpakken. Ik dacht dat de BDE me uit mijn evenwicht had gehaald. Maar er bleek dus meer te zijn. De BDE was niet het enige en ik kon het ook gaan zien als iets dat me niet alleen pijn en verdriet bracht, maar ook iets opleverde: inzicht in mezelf en de kans om anders naar dingen en gebeurtenissen te kijken. Misschien was de bijna dood ervaring achteraf ook een verrijking van mijn leven. Die beleving kwam steeds meer in de plaats van het idee dat de BDE mijn leven alleen maar dwars zat.’

Samen besloten we dat ik op eigen benen verder zou gaan

De bijna dood ervaring heeft daarmee dus een andere plek in haar leven gekregen. Ze spreekt niet meer uit dat ze dood wil zijn. Die ‘behoefte’ is er niet meer. Ze vindt het nu, achteraf, eigenlijk best heftig dat ze dat soms heeft uitgesproken ten overstaan van mensen in haar directe omgeving.

‘Vlak na de bevalling had mijn partner het idee dat hij mij achter moest laten op de verloskamer en hij met onze zoon zou achterblijven. Dat we elkaar daarna toch weer zagen was heel bijzonder. Ik heb het mijn moeder wel verteld. Het was moeilijk om dat met haar te bespreken. Na de bevalling had ze zoiets van: nou, ga maar naar een therapeut. Ze zei steeds dat het een depressie was. Ze wilde er eigenlijk niet over praten. Dat is ook niet meer gebeurd en ik heb er nu geen behoefte meer aan.

Eerst was er een mannelijke en daarna een vrouwelijke psycholoog. Twee jaar lang in behandeling geweest. Al voordat BDE aan de orde was. In de opstelling met Liesbeth kwamen de punten die ik daar had besproken toch weer aan de orde. De sessies met Liesbeth hebben mij meer heeft gebracht dan ik had gedacht en verwacht eigenlijk. Ik sta sterker in mijn leven, in alle opzichten. En als het niet lukt dan kan ik stappen zetten om mijn leven weer op de rails te zetten. Ik zie verbindingen en verbanden tussen dingen die gebeuren. Ik kan een stapje terug doen, dingen overzien en dan sterker weer verder gaan. Waar ik met Liesbeth aan heb gewerkt is nog altijd bij me. Ik heb geleerd om niet alleen vanuit mijn hoofd dingen te zien en te hanteren, maar mijn gevoel en emoties zijn minstens net zo belangrijk geworden. Ik heb meer gevoel in mijn lijf. De meditatie oefeningen leverden contact op met mijn voeten, met mijn benen, met de grond. We hebben samen besloten dat ik na vijf sessies op eigen benen verder zou gaan. Over een half jaar hebben we nog een bijeenkomst om te kijken hoe het gaat en wat ik misschien nog nodig heb. Ik vind het heel fijn dat er nog een vangnet is. Ik mag haar mailen en bellen. Dat is nog niet gebeurd en ik denk ook niet dat het nodig zal zijn, maar het idee dat het kan, is toch heel mooi.’

Ze kwam bij Liesbeth terecht met een hulpvraag, die later complexer bleek dan ze zelf had gedacht. Ze ging alleen voor hulp bij het verwerken van de BDE. Ze had het idee dat ze al het andere al met de psycholoog had doorgenomen.

‘Ik dacht: het enige dat er nu nog zit is de BDE. Maar Liesbeth zei al heel snel: die andere punten heb je nog helemaal niet afgerond.  Ze voelde heel goed aan wat er aan de hand was en ze was heel direct en duidelijk.’

Triggers? Misschien, maar ik weet nu dat ik kan herstellen

Zijn er (nog) triggers? Zeker, maar de angst dat ze dood gaat is er niet meer. Ze zegt dat ze andere keuzes kan maken.

‘Die angst was al weg, maar het moest nog tot me doordringen dat die ook echt weg was en is. Ik ben niet bang dat die angst terug komt. Ik durf nu dingen. In mijn werk bijvoorbeeld. Die zou ik een tijd terug zeker niet gedurfd hebben. Triggers zijn nu anders en ik herken ze, ik zie ze bijna aankomen. Als ik ruzie had dan schoot ik meteen achter in mijn hoofd. Omdat ik ze nu op tijd herken, kan ik een stapje terug doen. Als het heel onverwacht komt, dan is het misschien wel moeilijk, maar ik weet nu dat ik kan herstellen. Je vervalt makkelijk in oude patronen van denken. Zeker als je moe of ziek of gewoon een keer verdrietig bent. Het negatieve denken was vroeger altijd bij me. Als ik nu moe ben of als mij iets heel onverwacht overkomt dat ik niet wil dan schiet ik nog wel eens in de negatieve denkhouding, maar ik blijf er niet meer in hangen. Met faalangst is het net zo. Ik zeg nu tegen mezelf: ik kan en ik zal er uit komen.’

Ze heeft het werken met Liesbeth ervaren als fijne, veilige manier van werken aan zichzelf.

‘Ze plakt geen etiketten. Ze oordeelt niet over wat je zegt en wat je denkt. Ze werkt vanuit intuïtie en ervaring. Ik ben opgevoed en opgeleid in een wetenschappelijke benadering van de dingen en dus ook van het leven. Je kan je alleen maar goed voelen als je in je hoofd zit, zeg maar. Nou, dat ben ik echt anders gaan zien. Ik heb ergens ook wel altijd gevoeld dat er meer is dan vanuit je hoofd de dingen zien en beleven, maar ik kon er geen draai aan geven.’

Misschien is het in de toekomst nodig om nog eens contact te leggen met Liesbeth, zegt ze. Er zouden dingen in haar leven kunnen zijn die ze in haar eentje niet kan hanteren. Maar ja, dat kan bij iedereen gebeuren, zegt ze. ‘We zien wel. Nu ben ik sterker en nu weet ik wat ik wil en waar ik aan werk. En heel belangrijk is ook dat ik weet HOE ik daaraan moet werken. Het gaat goed met me. Het is heel fijn om te voelen dat ook mijn omgeving dat merkt en er goed op reageert.’

Paul Custers, freelance journalist.

Voor meer informatie: Liesbeth van Breemen, coaching & training; info@liesbethvanbreemen.nl

06-53593452

Hoe opgebrand ben jij?

opgebrand, burn-out

Ik weet nog precies het moment. Voor het stoplicht, bijna thuis van een dag werken. Het licht ging uit. Knetter burn-out. Wat ik toen zeker nog niet zo noemde. Lichamelijke klachten had ik al heel lang. Genegeerd natuurlijk. En ik was vooral moe. Moe zonder reden, dacht ik, het ging toch prima met me? Een leuke baan, lekker aan het sporten, veel sociale contacten, kinderen allemaal op school en genoeg om blij en gelukkig van te zijn, toch?

Veel mensen denken dat een burn-out iets is voor zwakke mensen. Dat is absoluut niet het geval. Juist mensen die een groot verantwoordelijkheidsgevoel hebben en de neiging hebben tot perfectionisme hebben er meer kans op. Het is niet niks: het zorgt voor totale lichamelijke en geestelijke uitputting. Normale handelingen zoals een boek lezen, een boodschap doen of op visite gaan lukt dan niet meer. Je gaat twijfelen aan je kwaliteiten. Niet alleen op het werk, maar ook in de privésfeer. Heb je een burn-out, dan kan het soms lang duren voordat je bent hersteld.

Ben ik burn-out?

Een burn-out wordt voorafgegaan door een langere periode van ongezonde stress en onvoldoende ontspanning. Een beetje stress is niet erg; dit kan helpen om beter te presteren. Neemt de stress echter niet af en is er onvoldoende tijd om te kunnen herstellen, dan spreken we van ongezonde stress. Het is heel belangrijk om naar je lichaam te luisteren en de signalen serieus te nemen. Wil jij meer weten over de symptomen? Lees hier de psychische en lichamelijke burn-out symptomen.

Help, ik ben opgebrand! En nu?

De meeste mensen weten niet dat ze burn-out klachten hebben. Op het moment dat ze burn-out zijn, overvalt het ze meestal. Voorkomen is beter dan genezen geldt zeker voor burn-out. Maar ja, hoe doe je dat als het je overvalt? Het begint met het herkennen van de symptomen. En ben je burn-out, waar kun je dan terecht? Uit onderstaand onderzoek blijkt dat een persoonlijke coach populair is.

Waar kan ik terecht?

Ik ben ervaringsdeskundige op het gebied van burn-out. Je kunt mijn persoonlijke verhaal lezen op de homepage van mijn website. Ik nodig je van harte uit om contact op te nemen als je hulp en begeleiding zoekt. Jouw totale gezondheid, lichaam én geest staan bij mij centraal. Meestal heb ik snel plek. Je kunt het contactformulier gebruiken of bellen.

De helft van de werknemers met burn-out klachten (48 procent) laat zich begeleiden door de bedrijfsarts. Ook een persoonlijke coach zoeken is populair (42 procent). De huisarts begeleidt 30 procent van de opgebrande werknemers. Er worden zeer uiteenlopende oplossingen gevonden: aanpassing werktijden (46 procent), sporten (29 procent), medicatie (27 procent), mindfulnesstraining (17 procent), yoga (17 procent), begeleiding psychiater/psycholoog (10 procent), ontslag of andere baan (3 procent). (bron: Nationaal Salaris Onderzoek 2017)

Hoe opgebrand is Nederland?

Ik dacht, toen ik opgebrand was dat ik de enige was die met deze symptomen worstelde. En natuurlijk ook dat het zelf wel kon oplossen. Daar ben ik toch heel goed in? Geen hulp kunnen en durven vragen, is één van de kenmerken van mensen die burn-out zijn. Allerlei constructies, overtuigingen en argumenten bedenken in ons hoofd en dóórgaan!

In dit artikel van de Volkskrant, lees je dat je zeker niet de enige bent. Ik ontmoet je graag voor een kop koffie of thee en een gesprek over oplossingen en mogelijkheden voor begeleiding.

‘Adat’: dynamiek met grote impact!

familiedynamiek, dynamiek

Hoe ontstaat een sterke (familie) dynamiek? Systemisch werken en coachen gaat over het ontrafelen van patronen die onbewust zijn ontstaan uit liefde en loyaliteit aan het systeem. Systemen kennen wij allemaal en wij hebben er dagelijks mee te maken: cultuur, school, werk, gezin, familie of de sportvereniging. Binnen zo’n systeem gelden ongeschreven wetten en afspraken, waar elk lid zich aan houdt. Mensen, die onderdeel van een systeem zijn en er bij willen horen, doen er alles aan om dit in balans te houden.

Een onzichtbaar, geweven web

Wat betekent het voor loyaliteit aan jouw familie, als er naast ongeschreven wetten die je ‘leeft’ in jouw gezin van herkomst, nog een onzichtbaar geweven web, ontstaan vanuit cultuur en gebruiken over je heen hangt?

Onlangs kwam ik het in de coaching van een cliënt tegen. Ik noem hem, om privacyredenen, Tom. Een Indische man, die al bijna zijn hele leven in Nederland woont. Een jaar geleden raakte hij burn-out en kampt nog met symptomen (o.a. boosheid) waar hij in de coaching mee aan de slag wil. In deze sessie kijken we naar de overtuigingen en boodschappen die hij mee kreeg uit zijn gezin van herkomst. Staand tegenover zijn ouders, ontvouwde zich een soort onzichtbaar gesponnen web, en kwam plots bij het herstellen van zijn eigen juiste plek als kind, een extra laag. Veel groter nog dan zijn voorouderveld. En Tom zei: ‘het mag niet van de adat, dat kan niet…’

De impact verraste me en toch ook weer niet. Ik ken de Indische cultuur van mijn schoonfamilie. Tijdens onze huwelijksreis naar Sumatra bezochten we de Minangkabau, die hun tradities nog altijd naleven. En waar de adat nog zeer aanwezig is. En hoewel deze reis meer dan twintig jaar geleden is, komt het woord ‘adat’ met zijn grote reikwijdte voor mij direct in het juiste perspectief te staan.

Adat, wat is dat?

De (Indische) adat is heel sterk. Adat is de combinatie van sociale leefregels, omgangsvormen en traditionele gebruiken. Naast de sociale regels (die van eiland tot eiland en per gebied kan verschillen) worden ook traditionele kleding, zang, dans en architectuur als deel van de adat beschouwd. De ‘arm’ of ‘webdraden’ van de adat reiken heel ver en gaan diep.

Voor Tom leek het, dat een volgende stap alleen mogelijk was als hij de adat ontrouw zou zijn. Een worsteling met een groot groeps- of cultuurgeweten. Door in deze sessie aandacht te besteden aan wat zich ontvouwde als extra dynamiek, konden we de adat ‘eren’. Ook voor mensen die al jaren in Nederland wonen, ofwel hier zijn geboren en zijn opgegroeid, kunnen deze tradities als een onzichtbaar web over hen heen liggen. Vanzelfsprekend zullen andere culturen dergelijke sterke dynamieken kennen, waar mensen soms bewust en vaker onbewust zeer loyaal/trouw aan zijn.

De ‘Adat’ een dynamiek met grote impact!

Op een diepe, onbewuste laag was voor Tom toestemming nodig van de adat en kwam er na het benoemen en eren ervan behalve een ontlading ook prachtige nieuwe energie vrij. Met eer, liefde en zonder oordeel kijken naar de adat. Tom schreef in zijn reflecties dat hij diep ontroerd was en zich nu opgelucht en ‘vrij’ voelt.

Burn-out klachten komen vaak voort uit loyaliteit aan ‘hoe jij geleerd hebt om te geven, hard te werken en te zorgen’. Dat is prima, zolang de balans klopt. Als dat niet (meer) het geval is, ben jij het waard om te onderzoeken waar en waarom je energie lekt… en systemisch coachen is daar een prachtige tool bij!

Begeleiding nodig?

Je bent welkom. Met jouw verhaal, met jouw ervaringen en vooral om te leren en te groeien in wie je werkelijk bent. Je kunt me bellen op 06-53593452 of een kijkje nemen op mijn pagina over coaching.

Meer weten over ‘de adat’? Kijk op Wikipedia.

Mijn bijna-doodervaring (BDE)

Het overkwam mij: een bijna-doodervaring (BDE). Het is juni 2002. En ik ben ziek. Heel ziek en aan het werk in het Zaans Medisch Centrum, op de communicatie-afdeling. Mijn lieve collega zegt, dat ik eruit zie als een wandelend lijk en thuis in mijn bed hoor te liggen. Ondanks dat ik bijna nooit ziek ben of mij ziek meld, neem ik haar advies ter harte en ga naar huis, waar ik meteen mijn bed induik. Mijn lijf voelt alsof er een vrachtwagen overheen gereden is. Dat dit alles leidt tot een bijna-doodervaring (BDE) kan ik op dat moment nog niet vermoeden. De volgende ochtend is het niet veel beter.

Mijn lief zegt – en dat zegt hij nooit – dat ik de huisarts moet bellen. Een huisarts in opleiding komt, een jonge vrouw, die ik de rest van mijn leven dankbaar zal zijn. Ze belt met het ziekenhuis en gebruikt al haar overredingskracht om mij op de spoedeisende hulp te krijgen. Ik hoor haar nog wel, maar raak steeds meer in mijzelf gekeerd. Alles gaat langs mij heen, alsof mijn bijna-doodervaring al begonnen is. De huisarts in opleiding vermoedt een acute geperforeerde blindedarm. Degene die zij aan de telefoon heeft, denkt dat ook ik besmet ben met het dan heersende griepvirus..  De huisarts in opleiding krijgt – helaas – gelijk…

De laatste dokter heeft altijd gelijk…

Eenmaal op de spoedeisende hulp word ik door diverse artsen onderzocht, allerlei onderzoeken vinden plaats. Het verlossende woord wordt nog niet gesproken, de oorzaak na zes uur nog niet gevonden. Het maakt mij allemaal niet meer uit, inmiddels ben ik zo ziek dat het me niks meer kan schelen wat ze met me (gaan) doen. De laatste dokter, in mijn geval de gynaecoloog én de huisarts in opleiding, heeft altijd gelijk: een geperforeerde blindedarm, die inmiddels mijn buikholte heeft gevuld en geïnfecteerd. Binnen tien minuten lig ik op de OK om geopereerd te worden.

Op de klok in de operatiekamer is het tien over zes, de tijd dat ik ‘vertrek’. De narcose begint te werken en ik zak in een diepe slaap. Het beeld van de klok verandert in een vriendelijk gezicht. Een man gebaart me hem te volgen. Hij zegt dat hij mijn gids is. De man is zo vriendelijk, dat ik er geen moment over twijfel om met hem mee te gaan. Mijn lijf blijft achter op de operatietafel.  Ik zie het liggen onder een groen laken en de artsen en verpleegkundigen hoor ik praten. Het maakt me niet meer uit, waar ik heenga, is het goed. Het volgende wat me gebeurt, is met de woorden die wij kennen, nauwelijks te beschrijven.

Zwevend naar het paradijs…

Ik laat de operatiekamer en het ziekenhuis achter me, of eigenlijk meer onder me want ik ‘zweef’ steeds verder omhoog. Alhoewel ik met mijn verstand, mijn hoofd, mijn ratio geen richting meer kan waarnemen. De vriendelijk uitziende man met de liefdevolle uitstraling is er ook niet meer. Ik ben in een soort tunnel aangekomen, waar ik liefde, warmte en licht om mij heen ervaar. Mijn lichaam in de vorm zoals ik het ken, is er niet: ik ben één met de ruimte om mij heen. Ik ga door een cirkel van licht en ineens neem ik mijn overleden dierbaren waar; lieve opa’s en oma’s, ons eerste niet-geboren kindje. Alsof ze naar mij toe bewegen, zijn ze er allemaal en net als ik, niet in de vorm van een lichaam of lijf of gezicht zoals wij dat kennen. Noem het entiteit, ziel of welk woord dan ook dat bij jou past.

Mijn terugkeer..

De plek waar ik dan ben, voelt zo vredig en fijn dat ik er nooit meer weg wil. Hoe lang ik hier ben geweest, ik heb geen idee. Alles in mij schreeuwt: blijven! Ik drijf, zweef, voel me super en geniet met volle teugen van de kleuren. Welke kleuren? Niet te omschrijven, alle kleuren in elke intensiteit en dan nog mooier. Ik voel de warmte en liefde om mij heen van al mijn dierbaren. Hoe dat voelt? Ik vermoed dat het gevoel, dat we als baby al drijvend en gewichtloos zwevend in het vruchtwater van de baarmoeder het dichtst in de buurt komt. Dat zal niet voor niets zijn…

Mijn terugkeer voelt als een ‘wedergeboorte’. Ineens wordt er aan me ‘getrokken’. Alsof mijn lifeline hard naar beneden wordt gerukt. Terugkeren is niet fijn, niet voor mijn lijf, niet voor mijn hoofd, nergens voor. Het voelt koud en hard om mij heen. Met een enorme schok land ik in mijn ziekenhuisbed op de verkoeverkamer.  Met vier verpleegkundigen houden ze me tegen, alles in mij schreeuwt: ik wil hier weg! Ik vecht met de infuusdraden in mijn arm en verlies… zak weer terug op het bed, het lukt me niet om los te breken. En daarmee komt ook het keiharde besef dat mijn ervaring in het paradijs ten einde is.

Bijna-doodervaring: ik ben gek!

Ik vind het nog steeds moeilijk om over mijn ervaring te praten. Het wakker worden in een lijf met pijn. Een lijf dat heel lang nodig heeft gehad om te herstellen. Aan alle kanten rammelde. Waarvan ik kon voelen, dat het me niet meer voegde. Wat niet deed, waar het voor bedoeld was. En toch vier maanden na mijn operatie en ervaring nieuw leven in zich droeg! Een cadeau, een teken dat ik mijn leven hier op aarde verder ging en dat het mijn tijd nog niet was.

Ik heb me lang schuldig gevoeld. Tegenover mijn partner, mijn ouders, mijn vrienden en familie, maar vooral tegenover onze kinderen. Want ik was op zo’n bijzonder mooie, liefdevolle plek en ik wilde niet terug, ook niet voor hen. Dat  raakt me als ik eraan denk. En het komt nog weleens terug, dat schuldgevoel. Een verlangen naar de dood, hoewel ik het zo niet zou noemen, eerder een ‘andere staat van Zijn’… Dat overkomt me vooral als ik niet zo lekker in mijn vel zit…

Compleet

Na bijna vijftien jaar, heb ik recent ervaren dat mijn lijf en ziel weer voegen. Bij het uitleggen van deze ervaring, maken mijn handen altijd een soort twist, een draaiend gebaar. Mijn handen komen samen rond mijn hartstreek, mijn wedergeboorte is compleet. Mijn lijf is geheeld, het rammelt niet meer en mijn ervaring mag ik delen. Ik ben sensitiever, voel als mensen verdriet of pijn hebben. Niets zweverigs of paranormaals aan, gewoon wie ik ben. In mijn werk als coach is mijn sensitiviteit en weet van ‘iets’ na de dood een extra sensor. Angst voor de dood heb ik niet meer. Mijn sensitiviteit helpt mij en de cliënt om te checken of we op de goede weg zitten.

___________________________________________

Wat is een bijna-doodervaring (afgekort BDE)?

Cardioloog P. van Lommel, BDE-onderzoeker heeft de bijna-doodervaring als volgt gedefinieerd:

“Een bijna-doodervaring is een geestelijke ervaring die kan optreden tijdens een periode van klinische dood, maar ook tijdens een stervensproces of soms zonder duidelijke aanleiding. De bijna-doodervaring is een universele ervaring die over de hele wereld en door alle tijden heen wordt vermeld, die onafhankelijk is van leeftijd, intellect of godsdienst.”

Er is veel te lezen over bijna-doodervaringen. Van mensen, die eenzelfde ervaring hebben, van wetenschappers en van critici. Pim van Lommel geeft lezingen en schreef als wetenschapper het boek ‘Eindeloos bewustzijn.’ Je kunt een kijkje nemen op onderstaande sites:

bijna doodervaring

“Onverklaarbare klachten”

klachten, burn-out, dynamieken, patronen

Als Lisanne bij me in de praktijk komt, valt als eerste haar prachtige witte haar op. Een gepensioneerde dame, die last heeft van (medisch) onverklaarbare klachten, kaak- en kiespijnen en pijn in haar oor. Ze ziet een beetje bleek, alsof ze in de achtergrond wil verdwijnen. Vreemd, denk ik, het lijkt niet te matchen met haar ondeugende blik en sprankelende humor.

Dan begint ze te vertellen…

Ik vraag haar wanneer de onverklaarbare klachten zijn begonnen en ze begint te vertellen over de impulsieve aankoop door haar echtgenoot van een piano. Haar boosheid hierover en zijn onvermogen om daarmee om te gaan, leidden bijna tot een breuk in hun relatie. Daarna zijn de klachten begonnen en ze is bij diverse reguliere geneeskundigen geweest om de oorzaak te achterhalen. Deze onderzoeken leverden haar niets op. Desgevraagd begint ze te vertellen over haar familiegeschiedenis. Aangekomen bij haar vader stopt ze met praten. De pijn om het verlies van haar vader op jonge leeftijd is voelbaar in de ruimte. De keuzes van haar moeder in het leven na de dood van haar vader zijn voor een kind niet te begrijpen en pijnlijk.

Verlangen en gemis

Ze kiest representanten uit voor haar vader, moeder en zichzelf, in de vorm van ronde tegels waar ik in de begeleiding van cliënten één op één mee werk. Liefdevol legt ze ze neer en de opstelling begint. Het verlangen en gemis worden zichtbaar in de opstelling. Eindelijk kan ze het uitspreken, vloeien er tranen en stroomt er weer energie.

Familieopstelling

Hoe verhoudt zich dit nu tot de piano en de onverklaarbare klachten aan haar kaak, kiezen en oor hoor ik je denken… Natuurlijk ging het niet om de aanschaf van de piano. Wezenlijk voor Lisanne was, dat haar echtgenoot ‘haar had overgeslagen en niet gekend of gevraagd over de dure aankoop’. Dat zij niet serieus werd genomen en niet werd ‘gezien’. De pijn en het verdriet om het gemis van haar vader herinnerden haar eraan dat zij op jonge leeftijd, ook niet is gezien in haar pijn en verdriet. Met de kaken op elkaar geklemd heeft ze haar verdriet verbeten. Na een paar sessies komt ze de praktijk weer binnen, haar gelaatskleur is roze, energie stroomt en ze lacht ondeugend het leven toe. Ze vertelt dat het contact met haar echtgenoot op een diepe laag is hersteld en haar kaakklachten en oorpijn zijn verdwenen.

Benieuwd wat een opstelling jou oplevert?

Herken je je in het bovenstaande verhaal? Loop jij ergens mee rond, waar je ‘anders’ naar wilt kijken? Misschien ben je benieuwd geworden naar een familieopstelling. Bel me of stuur me een e-mail, dan drinken we een kop koffie of thee en vertel jij jouw verhaal.

“Help, nét moeder en een drukke baan!”

Help moeder en een drukke baan

Het is rond lunchtijd als Mandy (32) me belt. “Kan het even tussen de middag?”, vraagt ze gespannen. “Het lukt me om nu even te bellen, de kleine slaapt… “ Ze vertelt dat ze sinds een aantal maanden moeder is geworden van een prachtige zoon. En dan begint ze hortend en stotend te vertellen, dat ze helemaal niet meer zo blij is.

Alle ballen in de lucht…

Ze weet het gewoon niet meer. Werken, een baby, het huishouden, haar sociale contacten. Bij haar ouders, familie en vriendinnen durft ze niet aan te kloppen, dan lijkt het alsof ze haar nieuwe leventje niet aan kan. Haar partner werkt in de offshore, waardoor Mandy er vaak alleen voor staat. Als haar partner thuis is, voelt ze zich beter en meer ontspannen. Ze vertelt dat ze het moederschap niet als roze wolk ervaart, dat ze constant moe is en het gevoel heeft dat ze alle ballen in de lucht moet houden. Natuurlijk houdt ze van haar kleine mannetje, alleen alles wat ze van te voren bedacht had, loopt anders. En daar wordt ze zo moe van. Om van de gebroken nachten maar niet te spreken. Wat ik haar vooral hoor zeggen, is dat ze teleurgesteld is in zichzelf. Ze zou toch juist moeten genieten van het kleine wondertje wat zich in haar leven heeft aangediend?

Herkenbaar, moeder?

Moeder worden is iets heel bijzonders. En er gebeurt een hoop in het leven en lichaam van een vrouw als zij moeder wordt. Alleen al hormonaal ligt alles overhoop, om er uiteindelijk voor te zorgen dat de aandacht naar het belangrijkste gaat: het nieuwe leven! Je bent een emotionele rollercoaster geworden: vergeetachtig, huilerig, hypergelukkig en hyperongelukkig. Soms herken je jezelf niet eens meer en dan bedoel ik niet degene die je in de spiegel ziet…! En dan ben je behalve moeder ook nog sexy partner, meelevende vriendin, fantastische dochter, leuke schoondochter en accurate en professionele werkneemster…. Wat ik in het verhaal van Mandy herken, is het gevoel alle ballen in de lucht te willen houden. En met vier kinderen, zijn dat er dan heel wat .

Wat werkt wel!

Ik vraag haar wat ze het liefst zou willen, wat belangrijk voor haar is en wat ze met de coaching wil bereiken. Mandy zegt dat ze rustiger en meer in balans wil zijn, zoals ze zichzelf ook kent. Dat ze weer zichzelf wil zijn. Ik kan natuurlijk de omstandigheden niet veranderen. We kunnen wel kijken en werken aan hoe Mandy omgaat met wat zich aan veranderingen in haar leven heeft aangediend. Hoe zij in haar dagelijks leven meer rust en balans kan ervaren en wat ze daarvoor nodig heeft. Zodat ze zich lekker in haar vel voelt, haar werk met voldoening kan doen én geniet van haar prille gezinsleven. En er meer ruimte en aandacht komt voor wat wél werkt en nog meer gaat werken in haar leven, als zij zich daarvan bewust wordt.

Waarom een coach helpt!

Een goede coach houdt je een spiegel voor en maakt je bewust van alle kwaliteiten, vaardigheden en talenten die jij allemaal in huis hebt. Ik laat je ervaren wat er van binnen bij jou aan waardevolle hulpbronnen aanwezig zijn, waar jij gebruik van maakt. Hoe je dichtbij jezelf kunt blijven in een hectische en veranderende omgeving. Ik ga met je de ‘diepte’ in en samen brengen wij de ‘pareltjes’ naar boven.

Mandy heeft in de coaching een paar keer een familieopstelling gedaan. Zij kreeg inzicht in hoe zij nog zo op zoek was naar haar plek in het gezin waar ze in opgroeide. Ze was als kind gaan zorgen voor de relatie van haar ouders. Al haar handelen was erop gericht om te ‘pleasen’ en een lief meisje te zijn; bang dat ze uit elkaar zouden gaan. In haar volwassen leven, met een drukke baan en pril gezinsleven kun je je voorstellen dat het ‘pleasen’ van iedereen, extreem vermoeiend is!

“Mandy: de sessies hebben er voor gezorgd dat ik meer in verbinding met mijzelf ben. Jouw warme en betrokken aanpak heeft mij innerlijke rust en hele mooie, nieuwe inzichten gebracht. Door jouw begeleiding ben ik weer in verbinding met mijzelf gekomen. Weet ik beter wat ik wil en ben ik mij bewuster geworden van mijn handelen en van mijn keuzes. Ik ervaar rust en balans in mijzelf, waardoor ik er beter voor mijn gezin kan zijn. Dank je wel!”

Iets voor jou?

Herken jij je in het verhaal van Mandy? Bel en maak een afspraak voor een gratis inspiratiesessie: 06- 53 59 34 52.

Wil je meer informatie over mij of over mijn werkwijze, dan kun je op deze site kijken bij: